نکات کلیدی
محققان در فاز دوم آزمایش PrE0504 به اولین دستاورد خود رسیدند؛ نرخ پاسخ کامل در 33 بیمار 60 ساله مبتلا به لنفوم سلول منتل به 85 درصد رسید. این بیماران با ترکیبی از دو داروی بنداموستین و ریتوکسیماب که یک روش استاندارد در شیمی درمانی و ایمنی درمانی است، در کنار ونتوکلاکس تحت درمان قرار گرفتند.
به گفته نویسنده ارشد این مطالعه، “ما به یافته های مهمی رسیده ایم و اکنون اولین روش درمان بیماران کهنسال مبتلا به لنفوم سلول منتل را پیدا کرده ایم.”
لنفوم سلول منتل؛ پیش زمینه
لنفوم سلول منتل یک نوع لنفوم غیر هوچکین است که بیشتر در آقایان و به ویژه، آقایان با بیش از 60 سال سن دیده می شود.
این نوع لنفوم نیز مانند تمام لنفوم های دیگر، سیستم لنفاوی را تحت تاثیر قرار می دهد. سیستم لنفاوی متشکل از غده های لنفاوی، طحال و مغز استخوان است.
با این که هیچ روشی برای درمان قطعی این بیماری وجود ندارد اما با روش های فعلی می توان شدت بیماری را کاهش داد. با این حال، به خاطر نرخ بازگشت بالایی که این بیماری دارد، همواره برای پزشکان یک چالش تلقی می شود.
درباره مطالعه
محققان با انجام این مطالعه قصد داشتند تاثیر دو داروی بنداموستین و ریتوکسیماب در کنار ونتوکلاکس بر روی بیماران بیشتر از 60 سال مبتلا به لنفوم سلول منتل را بررسی کنند.
33 بیمار با میانگین سن 71 سال در این مطالعه حضور داشتند و 76 درصد آن ها مرد بودند. بیماری تمام شرکت کنندگان قابل اندازه گیری بود؛ به عبارت دیگر، اندازه غده لنفاوی آن ها بیشتر از 1.5 سانتی متر و تومور طحال هم بیشتر از 15 سانتی متر بود.
تعداد نه بیمار (27 درصد) بافت هایشان آسیب زیادی دیده بود و 22 نفر (67 درصد) هم وضعیت شان وخیم بود.

یافته های مطالعه
در شش دوره (هر دوره برابر با 28 روز است) به بیماران از هر سه دارو داده شد. به هفت بیمار (21 درصد) که بیش از 75 سال سن داشتند، در ابتدا دوز کمتری از بنداموستین داده شد.
19 بیمار از میان شرکت کنندگان برای بررسی سندرم لیز تومور (TLS) داوطلب شده و ارزیابی موقت شروع شد. در صورتی که سلول های سرطانی زود نابود شوند، فرد به سندرم لیز تومور مبتلا می شود. بروز مشکلات مربوط به الکترولیت در بدن و بیماری کلیوی، از پیامدهای این سندرم هستند.
از 33 شرکت کننده، در چرخه اول درمان فقط در دو نفر از آن ها این سندرم مشاهده شد. نرخ واکنش کلی (به عبارت دیگر، واکنش کامل و واکنش ناقص) برابر با 97 درصد (یعنی 32 نفر از 33 شرکت کننده) بود.
در پایان فاز اول درمان نیز از مغز استخوان بافت برداری انجام شد. مشاهدات نشان داد که نرخ واکنش کامل برابر با 85 درصد (یعنی 28 نفر از 33 شرکت کننده) است.
بدن شرکت کنندگان خیلی خوب توانسته بود نسبت به این روش درمان واکنش نشان داده و حتی مقاومت کند. البته مسمومیت های روده و معده امری شایع هستند. این موارد شامل حالت تهوع و استفراغ، خستگی مفرط و اسهال می شدند.
علاوه بر این، مشکلات دیگری هم در دوره درمان در بیماران مشاهده شد: نه نفر آن ها دچار لنفوپنی، پنج نفر دچار نوتروپنی و ترومبوسیتوپنی هم در پنج نفر آن ها مشاهده شد.





