به تازگی گروهی از محققان اروپایی الگوهای متیلاسیون DNA در دسته ای از انواع سلول های تی موجود در بدن بیماران مبتلا به پسوریازیس و بیماری آرتریت پسوریاتیک را بررسی کردند. به باور آن ها، این سلول ها احتمالا از نشانگرهای زیستی این دو بیماری می باشند.
بیماری آرتریت پسوریاتیک؛ بررسی اجمالی
محققان در مطالعات صورت گرفته، حدود 3.000 موقعیت متیل شده متفاوت در بدن بیماران مبتلا به پسوریازیس و آرتریت پسوریاتیک را بررسی کردند. معمولا بعد از گذشت ده سال از شروع پسوریازیس پوستی، التهاب مزمن مفاصل منجر به بروز آرتریت پسوریاتیک می شود. البته در نزدیک 15 درصد از بیماران اول آرتریت پسوریاتیک دیده شده و همین هم امر روند تشخیص را به تاخیر می اندازد.
یک مسیر کلیدی در تمام سلول های تی وجود دارد که نقش واسطه در ابتلا به بیماری های خودایمنی و بیماری های التهابی مزمن پوست از جمله پسوریازیس و آرتریت پسوریاتیک را بازی می کند. سلول های 17 تی کمکی یک زیرمجموعه منحصر به فرد از سلول های کمک کننده تی هستند که گفته می شود خانواده اینترلوکین 17 (زیرمجموعه ای از سایتوکاین ها) و سایر فاکتورهای ایجاد کننده التهاب را ترشح می کنند؛ این خانواده در بیماری پسوریازیس نقش دارند. خانواده اینترلوکین 23 مسئول بقا و ادامه فعالیت سلول های 17 تی کمکی هستند. از این رو، محققان می گویند این فاکتور در زخم های پوستی ایجاد شده ناشی از پسوریازیش بیشتر بیان می شود.
دانشمندان می گویند یک روش موثر برای درمان این دو بیماری پوستی پیدا کرده اند؛ به این صورت که برای درمان این بیماری ها باید دو خانواده اینترلوکین 17 و 23 را مسدود کرد. در مجموع با اصلاح الگوهای متیل شده DNA در این دو بیماری می توان اختلال ایجاد شده در سیستم ایمنی در بدن این بیماران را برای همیشه برطرف کرد.

یافته های مطالعه
تعداد و شباهت سلول های تی کمکی و زیر مجموعه های آن ها در بیماران مبتلا به پسوریازیس، آرتریت پسوریاتیک و افراد سالم فرقی ندارد؛ این یافته نشان می دهد تفاوت های مشاهده شده در این گروه در اصل به خاطر الگوهای متیلاسیون متنوع DNA در سلول های تی کمکی بوده است.
نتایج به دست آمده
محققان در این مطالعه ثابت کردند که پروفایل های متیلاسیون DNA در سلول های تی کمکی افراد مبتلا به پسوریازیس، آرتریت پسوریاتیک و افراد سالم متفاوت است که به اهمیت مکانیسم های اپی ژنتیک دخیل در فیزیولوژی پیچیده این دو بیماری اشاره دارد.
با این که این یافته ها درباره متیلاسیون DNA در اصل نشانگرهای زیستی محکم و قابل اعتماد تشخیصی محسوب شده و می توانند برای درمان این دو بیماری هدف قرار داده شوند، اما هنوز دانشمندان با دو چالش دیگر مواجه هستند: پیش بینی زمان پیشرفت بیماری از پسوریازیس به آرتریت پسوریاتیک و تشخیص آرتریت پسوریاتیک در افرادی که هیچ نشانه پوستی در آن ها مشاهده نمی شود.





