تمام آنچه که باید درباره بیماری MRSA بدانید ( استافیلوکوکوس اورئوس )

دسته: بیماری ها
زمان مطالعه: 10 دقیقه
10 سپتامبر 2019
نویسنده : نسترن ملک پور
ییماری MRSA

 

MRSA (استافیلوکوکوس اورئوس مقاوم به متی سیلین) نوعی عفونت مسری باکتریایی است که در برابر آنتی بیوتیک های بیشماری از جمله متی سیلین، آموکسی سیلین، پنی سیلین و اکساسیلین مقاوم است. این مقاومت باعث سخت تر شدن روند درمان می شود.

عفونت MRSA بعنوان یک ابرمیکروب (ابرمیکروب‌ها (superbugs) میکروب‌های مرگبار مقاوم به دارو هستند که پزشکی نوین تلاش می‌کند با آنها مقابله کند) قبل از شدت گرفتن با علائمی نظیر زخم، جوش و دمل ظاهر می شود.

 

حقایقی درباره بیماری MRSA

در اینجا اطلاعات کلیدی در مورد بیماری MRSA را با هم می خوانیم.

  • MRSA نوعی عفونت باکتریایی است که در برابر آنتی بیوتیک های بیشماری مقاوم است.
  • “Staphylococcus aureus” به باکتری گفته می شود که معمولاً در داخل بینی و روی پوست انسان ساکن است اما همیشه انسان را در گیر بیماری نمی کند.
  • حدودا از هر 3 نفر 1 نفر این باکتری را بدون داشتن هیچ گونه علائمی در داخل بینی خود حمل می کند. از هر 100 نفر 2 نفر MRSA را در بدن خود دارند.
  • بیشتر عفونتهای MRSA با مراقبت های بهداشتی کنترل می شوند.
  • صابون ها و پمادهای ضد باکتری که در بخش مراقبت های ویژه مورد استفاده قرار می گیرند، به میزان قابل توجهی موارد ابتلا به MRSA را کاهش می دهند.

 

MRSA: معنی و تعریف

“متی سیلین” یک آنتی بیوتیک از خانواده پنی سیلین است. در گذشته در برابر یک نوع باکتری به نام استافیلوکوکیها (استاف) مؤثر بود، اما از آن زمان تا کنون باکتریهای استاف در برابر آنتی بیوتیک های مرتبط با پنی سیلین، از جمله متی سیلین مقاوم شده اند – به این باکتری های مقاوم به به متی سیلین، استافیلوکوکوس اورئوس یا MRSA گفته می شود.

در ایالات متحده، باکتریهای استاف یکی از شایع ترین علت های عفونت های پوستی هستند، این عفونت ها شامل موارد زیر هستند:

  • دمل ها
  • جوش ها
  • زرد زخم
  • آبسه ها
  • عفونت زخم

باکتریهای استاف می توانند باعث عفونت شوند و عفونت ها بسته به شرایط از نوع خفیف تا خطرناک متغیر است. این شرایط شامل موارد زیر است:

  • سپتیسمی (مسمومیت خون)
  • پنومونی (عفونت ریه)
  • پوکی استخوان (عفونت استخوانی)
  • اندوکاردیت (عفونت دریچه قلب)
  • عفونت ادراری (به طور مثال عفونت مثانه)
  • بورسیت (کیسه های کوچک پر از مایعات در زیر پوست و مفاصل)

در ایالات متحده آمریکا سالانه در حدود 360،94 نفر دچار عفونت MRSA می شوند که 18650 نفر آن ها جانشان را از دست می دهند. عفونت های MRSA معمولاً جزو دسته مراقبت های بهداشتی یا سلامت جامعه طبقه بندی می شوند و شیوع آنها به این دو عامل بستگی دارد. تقریبا علت 86 درصد از کل عفونتهای MRSA مرتبط با مراکز مراقبت های بهداشتی است.

درمان MRSA

اگر بیماری MRSA در یک فرد تشخیص داده شود، درمان آن بسته به فاکتورهای زیر متفاوت خواهد بود:

  • نوع عفونت
  • محل عفونت
  • شدت علائم
  • آنتی بیوتیک هایی که به درمان MRSA پاسخ می دهند

مدیریت درمان عفونت های MRSA شامل موارد زیر است:

  • خارج کردن چرک از ضایعه
  • آزمایش کشت و بافت مواد خارج شده
  • مراقبت از زخم و رعایت بهداشت
  • درمان ضد میکروبی (در مواردی که چربی زیر پوستی بدون آبسه دیده می شود)

دارویی هایی که برای عفونت های پوستی و بافت نرم MRSA تجویز می شوند شامل موارد زیر است:

  • کلیندامایسین
  • داروهای تتراسایکلین – از قبیل داکسی سایکلین و مینوسیکلین
  • تری متیوپریم و سولفامتوکسازول
  • ریفامپین
  • لینزولید

دلایل ابتلا به MRSA

MRSA توسط فعالیت باکتری که مقاومت در برابر آنتی بیوتیک های خاص است ایجاد می شود.

MRSA مسری است

MRSA از فرد به فرد (از طریق تماس پوستي مستقیم) منتقل می شود. همچنین در صورتی که فرد آلوده با یک شی تماس پوستی داشته باشد و شما به آن شی دست بزنید احتمال آلوده شدن شما وجود دارد.

برای مبتلا شدن به این بیماری حتما لازم نیست که به طور مستقیم با فرد آلوده تماس پوستی داشته باشید. باکتری های MRSA برای مدت طولانی قادر به زنده ماندن بر روی سطوح و اشیاء از جمله دستگیره در، کف اطاق، سینک ظرفشویی یا روشویی، کلید برق، وسایل تمیز کردن از قبلیل جارو و پارچه هستند.

طول عمر MRSA

باکتری های MRSA برای مدت طولانی توانایی زنده ماندن بر روی سطح و اشیاء بیمارستان ها از جمله دسته در اطاق ها، کف، سینک، شیر آب، تجهیزات نظافت و پارچه را دارد.

محققان در یک مطالعه برای تعیین بقای باکتری استاف در سطح بیمارستانهای معمولی، پنج ماده که معمولاً در یک بیمارستان یافت می شود را بررسی کردند:

  • الیاف 100 درصد پنبه ای (لباس)
  • حوله های 100% درصد پنبه ای (حوله و پارچه شستشو)
  • الیافی با 60 درصد پنبه و 40 درصد مخلوط پلی استر (لباس نظافت، لباس آزمایشگاهی و لباس پرسنل)
  • الیاف 100 درصد پلی استر (پرده های بین تخت، پرده پنجره ها و لباس بیماران)
  • الیاف پلاستیکی 100 درصد پلی پروپیلن (پیش بندهای شستشو)

به طور روزانه پارچه های تعویض شده حاوی 100000000 CFU (واحد تشکیل کلونی) میکروارگانیسم و جانوران کوچک و میکروسکوپی بودند. محققان دریافتند که باکتری استاف بر روی مواد مختلف در مدت زمان متفاوتی باقی می ماند.نتیجه یافته ها به شرح زیر است:

  • پنبه – 4 الی 21 روز
  • حوله پنبه ای – 2 الی 14 روز
  • مخلوط پلی استر – 1 الی 3 روز
  • پلی استر – 1 الی 40 روز
  • پلی پروپیلن – 40 الی بیشتر از 51 روز

این تحقیقات نشان داد که تماس با تجهیزات بیمارستانی باید با کنترل کامل صورت بگیرد و همچنین برای محدود کردن انتشار باکتریها باید از روشهای دقیقی در ضدعفونی کردن تجهیزات استفاده شود.

شاید مطالب زیر نیز برایتان مفید باشد :

بیماری ام اس (MS) و جدیدترین روش های درمان آن

تپش قلب و نامرتب بودن نبض

MRSA مرتبط با مراقبت های بهداشتی

MRSA اغلب در افرادی که در بیمارستانها و مراکز بهداشتی درمانی کار می کنند یا آن جا ساکن هستند موجب بیماری می شود.

موارد زیر شامل روش های ابتلا به بیماری در اثر سهل انگاری در مراقبت های پزشکی (یا بیمارانی که در بیمارستان مبتلا شده اند) است:

  • آسیب به بافت پوست – مانند زخم جراحی، سوختگی، استفاده از سوند یا تزریق داخل وریدی که به باکتری ها اجازه ورود به بدن را می دهد.
  • بالا بودن سن – با بالا رفتن سن ، سلامتی انسان به تدریج از بین می رود و سیستم ایمنی بدن به دلیل وضعیت خاص سلامتی تضعیف می شود، و یا بیمار مجبور است از داروهایی استفاده کند که سیستم ایمنی را به خطر می اندازند.
  • زیاد بودن تعداد مردم و مراجعه کنندگان – تجمع بیماران و همراهان آن ها در بیمارستانها و مراکز بهداشتی و درمانی بسیار زیاد است و این امری بدیهی است، با بیشتر شدن جمعیت یک محیط گسترش باکتریها نیز افزایش می یابد.

افرادی که دارای سیستم ایمنی ضعیف هستند:

  • بیمارانی که مدت زیادی است در بیمارستان بستری هستند
  • بیمارانی که دیالیز کلیه انجام می دهند
  • بیمارانی که تحت درمان سرطان هستند یا داروهای خاصی که بر سیستم ایمنی بدن تاثیر میگذارد را مصرف می کنند
  • کسانی که مواد مخدر غیرقانونی تزریق می کنند
  • افرادی که بعد از یک سال بازگشتن از بیمارستان عمل جراحی انجام داده اند

براساس مطالعات مرکز کنترل و پیشگیری بیماری (CDC)، بین سالهای 2005 تا 2011 عفونتهای MRSA ناشی از سهل انگاری در مراقبت های بهداشتی 54 درصد کاهش یافته است (با 30800 مورد مبتلا شدن به عفونت MRSA و 9000 مرگ و میر کمتر نسبت به گذشته).

یک تحقیق مشابه که توسط شبکه ملی ایمنی بهداشت (NHSN) انجام شده، نشان داد که از سال 1997 تا 2007 میزان عفونت های MRSA مربوط به مراقبت های بهداشتی نزدیک به 50 درصد کاهش یافته است.

طبق این تحقیقات میانگین سنی فرد مبتلا به MRSA مرتبط با مراقبت های بهداشتی 68 سال بود.

چه کسانی بیشتر در معرض خطر ابتلا به MRSA هستند

افرادی که بیشتر در معرض ابتلا به MRSA مرتبط با مراقبت های بهداشتی در بیمارستان هستند:

  • سیستم ایمنی شان ضعیف شده است
  • زخم های باز دارند
  • سوند و یا سرم داخل وریدی دارند
  • سوختگی یا بریدگی پوستی دارند
  • خشکی پوست شدید دارند
  • عمل جراحی داشته اند
  • به عنوان بخشی از درمان مکررا آنتی بیوتیک دریافت کرده اند ( استفاده بی رویه آنتی بیوتیک بعد از مدتی باعث بی اثر شدن آن می شود)

MRSA مرتبط با جامعه

تعامل منظم پوست به پوست در ورزش هایی مانند راگبی، هاکی روی یخ، فوتبال یا بسکتبال خطر ابتلا به بیماری MRSA مرتبط با جامعه را افزایش می دهد.

MRSA مرتبط با جامعه در خارج از محیط بیمارستان و مراکز درمانی اتفاق می افتد. آمار شیوع و ابتلا به این نوع از بیماری کمتر از آمار MRSA مربوط به مراکز مراقبت های بهداشتی است. عواملی که باعث افزایش خطر ابتلا به MRSA مرتبط با جامعه می شوند عبارتند از:

  • زندگی در یک محیط با افراد زیاد؛ مانند پایگاه های نظامی، زندان، کمپ های اطراف دانشگاه
  • تماس دائم پوست افراد با یکدیگر، به عنوان مثال در ورزش های تماسی یا ورزش هایی که برخورد های فیزیکی زیادی دارند مانند راگبی، هاکی روی یخ، فوتبال و بسکتبال و… میزان شیوع این بیماری بیشتر است
  • بریدگی یا خراش روی پوست یا تزریق منظم داروها
  • تماس با سطوح آلوده
  • تردد در محیط های غیر بهداشتی و یا عدم رعایت بهداشت شخصی
  • استفاده از آنتی بیوتیک های قبلی

CDC گزارش داده که 14 درصد از مبتلایان به عفونت MRSA در خارج از محل مراقبت های بهداشتی به این بیماری مبتلا شده اند.

طبق این تحقیقات میانگین سنی یک فرد مبتلا به MRSA مرتبط با جامعه 23 سال بود.

عواملی که انتقال MRSA را آسان تر می کند:

  • شلوغی و ازدحام جمعیت
  • تماس (پوست با پوست)
  • پوست حساس یا زخمی (زخم های باز)
  • تماس با اشیاء آلوده (اشیاء و سطوح)
  • عدم پاکیزگی و تمیز بودن

علائم بیماری MRSA

علائم بیماری MRSA بستگی به این دارد که کدام ناحیه از بدن بیمار آلوده به میکروب شده است. اگرچه بسیاری از افراد باکتری های MRSA را در مخاط دهان و بینی خود دارند (به عنوان مثال در غشای داخل بینی)، اما ممکن است در طول عمر خود هرگز علائم عفونت را نشان ندهند و متوجه وجود باکتری نشوند.

عفونت های پوستی استاف از جمله MRSA، در ناحیه ضربه خورده یا زخمی ظاهر می شوند و به همین دلیل ممکن است با نیش حشرات اشتباه گرفته شوند. ناحیه آلوده ممکن است:

  • سرخ رنگ
  • ملتهب
  • دردناک
  • حساس به لمس
  • پر از چرک یا مایعات دیگر
  • همراه با تب باشد

علائم جدی عفونت MRSA در خون یا بافتهای عمیق شامل موارد زیر است:

  • تب 100.4 درجه فارنهایت یا بالاتر
  • لرز و تشنج ضعیف
  • ضعف بدن
  • سرگیجه
  • احساس گیجی و بی حالی
  • درد و تیر کشیدن عضلات
  • تورم و حساسیت در قسمت آلوده شده بدن
  • درد در قفسه سینه
  • سرفه کردن
  • تنگی نفس
  • سردرد
  • جوش های پوستی
  • زخمهایی که بهبود نمی یابند

MRSA: نکاتی درباره پیشگیری از این بیماری

فعالیت هایی مانند شستن دائم دست ها خطر ابتلا به بیماری MRSA را به طور قابل ملاحظه ای کاهش می دهد.

پیشگیری از آلوده شدن به عفونت MRSA به این بستگی دارد که آیا این بیماری در حوزه مراکز مرتبط با مراقبت های پزشکی اتفاق افتاده یا در جامعه:

جلوگیری از عفونت MRSA مربوط به مراکز مراقبت های بهداشتی

پزشکان، پرستاران و سایر ارائه دهندگان مراقبت های بهداشتی به طور دائم اقدامات لازم را برای جلوگیری از عفونت های MRSA انجام می دهند:

  • پاکیزگی دست – استفاده از آب و صابون یا دستمال حاوی الکل در حین مراقبت از بیماران.
  • اتاق ها و تجهیزات بیمارستان – اطمینان از تمیز کردن کامل محیط.
  • جدا نگه داشتن بیماران مبتلا به MRSA از سایر بیماران – بیماران مبتلا به این بیماری را در اطاقی جدا و یا در اطاقی که سایر بیماران مبتلا به MRSA در آن هستند نگهداری می کنند.
  • لباس ارائه دهندگان خدمات بهداشتی – هنگام مراقبت از بیماران MRSA، از دستکش و لباس مخصوص استفاده می کنند.
  • لباس مراجعه کنندگان و همراهان بیمار– پوشیدن دستکش و لباس مخصوص.
  • رعایت بهداشت در هنگام خارج شدن از مرکز درمانی – مراجعه کنندگان و ارائه دهندگان خدمات درمانی بیمارستان پس از خارج شدن از اتاق بیمار و شستن کامل دست ها، لباس و دستکش را برداشته و از بین می برند.
  • دسترسی به مناطق مشترک – از بیماران مبتلا به MRSA خواسته می شود حرکت در اطراف بیمارستان را محدود کنند، از رفتن به فروشگاه های شلوغ یا کافه خودداری کنند و در اتاق های خود بمانند.
  • بررسی وجود عفونت MRSA  در سایر بیماران– برای تشخیص اینکه بیماران دیگر مراکز درمانی دارای MRSA بر روی پوست خود هستند یا خیر آن ها را بررسی می کنند.

جلوگیری از گسترش MRSA در جامعه

اقدامات زیر می تواند خطر ابتلا به MRSA مرتبط با جامعه را کاهش دهد:

  • شستن منظم دست ها پس از مراجعه به منزل
  • کوتاه نگه داشتن ناخن ها
  • از به اشتراک گذاشتن محصولاتی مانند صابون، لوسیون، کرم و مواد آرایشی با دیگران خودداری کنید
  • از به اشتراک گذاشتن حوله های شسته نشده خودداری کنید
  • از به اشتراک گذاشتن وسایل شخصی مانند تیغ، ناخن گیر، مسواک، شانه و یا مسواک خودداری کنید

آزمایش و تشخیص MRSA

گاهی اوقات قبل از بستری کردن افراد سالم آن ها را مورد آزمایش قرار می دهند تا تشخیص دهند كه آیا MRSA بر روی پوست خود دارند یا خیر. این آزمایش شامل نمونه برداری از داخل سوراخ بینی یا پوست بیمار است.

اگر مشخص شد که فرد باکتری MRSA را در داخل بینی یا بدن خود حمل می کند، این باکتری را با روش های زیر از بین می برند (پاکسازی می کنند):

  • شستشوی آنتی باکتریال بدن یا استفاده از پودر ضد باکتری برای پوست (حمام کلرهگزیدین)
  • استفاده از کرم داخل بینی (موپیروسین داخل بینی)
  • استفاده از شامپوی ضد باکتریایی برای پوست سر (حمام با صابون کلرهگزیدین)

استفاده از صابون ها و پمادهای ضد باکتری که در بخش مراقبت های ویژه (ICU) مورد استفاده قرار می گیرند، 40 درصد موارد ابتلا به MRSA را کاهش می دهد.

 

 

 

 

 

هشدار:

مقالات پزشکی و سلامتی دکتر چک تنها جنبه اطلاع رسانی کلی درباره یک بیماری را دارند و توصیه پزشکی و درمانی خودسرانه تلقی نمی شوند. لذا اگر مشکل یا بیماری خاصی دارید مراجعه حضوری به پزشک متخصص جهت ویزیت و درمان ضروری می باشد.

همچنین اگر نیاز فوری به گفتگو و مشاوره با پزشک متخصص دارید، ما سامانه مشاوره آنلاین پزشکی پزشک لاین را به شما پیشنهاد می کنیم.

نظرات کاربران 1 دیدگاه

  • Tayeba

    چهارشنبه 23 دسامبر 2020

    سلام .ممنون مطلب کاملا مفیدی برای من بود.چون خودم به این باکتری مبتلا هستم.و با اینکه بعد از ترخیص از بیمارستان به مدت ده روز هست دارو استفاده میکنم اما همه اعضای خانواده از من دوری می‌کنند.میخاستم بدونم تا چه مدت با مصرف دارو این باکتری از بدن من دفع میشه.آبا خوب شدنی هست؟؟

افزودن نظر