بیماری پسوریازیس ؛ نشانه های این بیماری خطرناک و راه های درمان

دسته: بیماری ها
زمان مطالعه: 15 دقیقه
17 سپتامبر 2019
نویسنده : یاسمن تقی پور
بیماری پسوریازیس

پسوریازیس نوعی بیماری خود ایمنی است. این بیماری باعث رشد سریع نوعی سلول در سطح پوست می شوند. با رشد بیش از حد سلول ها شاهد ظهور پلاک هایی ضخیم و فلس مانند خواهیم بود. این نواحی به شدت می خارد و امان فرد را می برد. در این مقاله به صورت کامل به انواع این بیماری و روش های درمان پرداخته ایم .


بیماری پوستی پسوریازیس گونه های متفاوتی دارند که از طریق شناسایی محل آسیب دیده و نوع زخم ها قابل تشخیص هستند.

معمولا محرک های محیطی باعث می شوند که نشانه های بیماری خود را نشان دهند. تا به امروز هیچ کشوری موفق به درمان کامل این بیماری نشده است؛ اما با توجه به پیشرفت های اخیری که در این حوزه شاهده بوده ایم، می توان تعداد این محرک ها و شدت آن ها را کم کرد.

اینفوگرافیک بیماری پسوریازیس
اینفوگرافیک بیماری پسوریازیس

اینفوگرافیک بیماری پسوریازیس

نشانه های بیماری پسوریازیس

از نشانه های اصلی این بیماری می توان به لکه های قرمز رنگ، فلسی و سخت اشاره کرد که توسط لایه های محافظتی نقره ای رنگی پوشانده می شوند. این نواحی به شدت می خارند و فرد احساس سوزش می کند.

دوره های بهبود بیماری 1 تا 12 ماه است و دقیقا نمی توان مدت زمان وجود این لکه ها و همچنین مدت زمان بهبودی را پیش بینی کرد.

بسته به نوع بیماری پسوریازیس که فرد را درگیر کرده است، نشانه های خفیف و شدیدی در فرد مشاهده می شود. این بیماری در هر کدام از افراد به یک جور متفاوت خود را نشان می دهد.

به این گزارش که توسط سازمان ملی پسوریازیس منتشر شده است توجه کنید:
  • هنگامی که پسوریازیس خفیف باشد، تنها در 3 درصد از بدن مشاهده می شود.
  • هنگامی که پسوریازیس متوسط باشد، بین 3 تا 10 درصد بدن را می پوشاند.
  • و در موارد شدید پسوریازیس، بیش از 10 درصد بدن پوشانده می شود.

این پلاک ها در هر قسمتی از بدن می توانند رشد کنند؛ اما بیشتر به صورت پلاک های کوچک در قسمت آرنج، زانوها، کمر و فرق سر دیده می شوند.

انواع بیماری پسوریازیس

در این قسمت قصد داریم به ارائه توضیحاتی درباره انواع این بیماری پسوریازیس بپردازیم. با ما همراه باشید.

پسوریازیس پلاک

تعداد 80 تا 90 درصد از افراد به پسوریازیس پلاک مبتلا هستند. این نوع از پسوریازیس معمولا خود را به صورت ضائده های متورم و قرمز رنگ نشان می دهد که با لایه های سفید و نقره ای پوشانده شده اند. پسوریازیس پلاک بیشتر در قسمت های آرنج، زانوها، فرق سر، و کمر دیده می شود.

حتما بخوانید : میکرونیدلینگ چیست ؟ عوارض ، مزایا و مراقبت های بعد از بازسازی پوست

پسوریازیس معکوس

این نوع از پسوریازیس بیشتر نواحی زیر را درگیر می کند:
  • قسمت زیر بغل؛
  • کشاله ران؛
  • زیر قفسه سینه؛
  • سایر قسمت هایی که پوست بدن چین خورده است؛ مانند اطراف اندام های تناسلی.

در این بیماری شاهد ایجاد ضائده های کوچک قرمز رنگ هستیم. تفاوت این نوع از پسوریازیس با پسوریازیس پلاک در این است که در پزاریوس معکوس خبری از زخم های نقره ای رنگ نیست. این ضائده ها نرم و درخشان هستند.

از آن جایی که این نوع پسوریازیس بیشتر نواحی چین دار و نازک بدن را درگیر می کند، تعریق باعث بدتر شدن آن می شود. افرادی که اضافه وزن دارند و آن هایی که چین های عقیمی در سطح پوست شان وجود دارد بیشتر در معرض ابتلا به این نوع پسوریازیس هستند.

پسوریازیس اریترودرمیک

یکی دیگر از انواع پسوریازیس، اریترودرمیک است. در این نوع از پسوریازیس بیشتر شاهد ایجاد نواحی ملتهب هستیم. این نوع دارای زیرشاخه های دیگری است که باعث ایجاد نواحی قرمز در تمام قسمت های بدن می شود.

پسوریازیس اریترودرمیک بیشتر در افرادی مشاهده می شود که پسوریازیس پلاک ناپایدار دارند (یعنی لبه های زخم کاملا مجزا از هم نیستن). از دیگر نشانه های این بیماری می توان به پوسته پوسته شدن بدن، خارش سرسام آور و احساس درد شدید اشاره کرد.

وقتی که فرد به بیماری پسوریازیس اریترودرمیک مبتلا می شود، تعادل مواد شیمیایی بدنش به هم می خورد. درنتیجه بدن دستور خروج پروتئین و آب از بدن را صادر می کند. در این شرایط بیماری های دیگر فرصت حمله به بدن را به دست می آورند.

در بعضی از افراد آماس ارگان های بدن هم مشاهده شده است که بیشتر نواحی اطراف زانوها را درگیر می کند. در این صورت بدن به سختی می تواند دمای خود را تنظیم کند و این تغییر دما باعث لرزش شدید فرد می شود.

از دیگر مشکلاتی که پسوریازیس اریترودرمیک برای بیمار ایجاد می کند می توان به بیماری ذات الریه و مشکل شناختی قلب اشاره کرد.

بیماری هایی که در نتیجه فعالیت پسوریازیس اریترودرمیک ایجاد می شود را نباید نادیده گرفت. زمانی که فرد با این نشانه ها مواجه می شود باید سریعا به مراکز درمانی مراجعه کند.

زمانی که حال بیمار وخیم شود و نشانه های خطرناکی در بدنش به وجود آید، پزشک او را در بیمارستان بستری می کند.

پسوریازیس خالدار

این نوع از پسوریازیس از اوایل بزرگسالی و کودکی در فرد شروع به فعالیت می کند و به صورت لکه های قرمز رنگ و کوچک جداگانه خود را نشان می دهد. تفاوت این نوع پسوریازیس با پسوریازیس پلاک در این است که در پسوریازیس خالدار اثری از ضائده های سخت و خشن نیست.

از این موارد می توان به عنوان محرک های پسوریازیس خالدار یاد کرد:
  • عفونت های دستگاه تنفسی؛
  • عفونت های ویروس استرپتوکوکال؛
  • آماس لوزه؛
  • استرس؛
  • زخمی شدن پوست؛
  • داروهای پسوریازیس مانند داروهای ضد مالاریا، لیتیوم و بتابلاکرها.

خوشبختانه برای درمان پسوریازیس خالدار نیازی به مصرف هیچ گونه دارویی نیست و بیماری به طور خود به خود و برای همیشه از بین می رود. البته بعدها جای این بیماری در پوست باقی می ماند.

پسوریازیس پوسچولار (یا چرک دانه ای)

این نوع از پسوریازیس غالبا بزرگسالان را هدف حملات خود قرار می دهد. پسوریازیس پوسچولار علت 5 درصد از پسوریازیس ها است.

این نوع از پسوریازیس باعث ایجاد برجستگی هایی می شود که اطراف شان پوست قرمز است. باید بگوییم که این نوع از برجستگی ها غیرعفونی هستند. در تمام قسمت های بدن دیده می شود؛ مثلا در قسمت دست ها و پاها، یا حتی تمام قسمت های بدن! یک تصور غلط که در جامعه وجود دارد این است که پسوریازیس پوسچولار مسری است، درصورتی که اصلا به شخص دیگری منتقل نمی شود..

پسوریازیس پوسچولار به صورت چرخه ای عمل می کند؛ به این صورت که ابتدا دانه های چرکین ایجاد می شوند و سپس پوست به رنگ قرمز درمی آید.

عواقب بیماری پسوریازیس

با ابتلا به بیماری پسوریازیس از دست سایر بیماری های خطرناک در امان نخواهید بود. بیشتر مردم بیماری پسوریازیس را با بیماری های پوستی اشتباه می گیرند. این بیماری می تواند بر استخوان ها، ماهیچه ها، سیستم سوخت و ساز بدن تاثیر بگذارد.

عکس پسوریازیس

آماس سوریاتیک

بیش از 30 درصد از افرادی که به بیماری پسوریازیس مبتلا می شوند، با نشانه های آماس و التهاب هم مواجه می شوند. به این شرایط آماس سوریاتیک گفته می شود.

این نوع از پسوریازیس مفاصل را ملتهب می کند و آسیب جدی به این نقاط وارد می کند. آماس سوریاتیک بیشتر در افراد 30 تا 50 سال مشاهده می شود.

دیگر عواقب بیماری پسوریازیس

نباید از عواقب روحی این بیماری غافل شویم. بیماران مبتلا به پسوریازیس ممکن است از حضور در اجتماع طرد شوند، خوش عکس نیستند و عزت نفس پایینی دارند. اگر به طور کلی به نشانه های این بیماری نگاه کنیم متوجه می شویم که زندگی این افراد از کیفیت خوبی برخوردار نیست.

حتما بخوانید : علت خارش سر شما چیست ؟ ۱۰ روش درمان طب سنتی ( در خانه )

بیمار پسوریازیس شرایط روحی بدی را تجربه می کند و پس از گذشت زمان کوتاهی افسردگی و اضطراب به سراغش می آید. میزان افسردگی در این افراد دو برابر بیشتر از افراد سالم است.

درصورتی که پسوریازیس همچنان به رشد خود ادامه دهد و به موقع درمان نشود، فرد باید خود را آماده ابتلا به دیگر بیماری ها کند. ابتلا به بیماری های قلبی عروقی، سندروم متابولیسم، انواع دیابت ها، برخی از سرطان ها مثلا سرطان گردن و سر، و مشکلات شناختی، از جمله بیماری های خطرناکی است که زندگی فرد را تهدید می کند.

علت های بیماری پسوریازیس

دانشمندان تا به امروز نتوانستند راجع به علت ایجاد این بیماری به تفاهم برسند؛ با این وجود تصور آن ها بر این است که پسوریازیس نوعی بیماری خود ایمنی است.

بیماری های خودایمنی بر سیستم دفاعی بدن تاثیر می گذارند. سیستم دفاعی بدن هم مسئول تولید سلول های T است. درنتیجه دستگاه ایمنی دیگر نمی تواند سلول های T را تولید کند و عفونت در کل بدن منتشر می شود.

در افرادی که به بیماری پسوریازیس مبتلا هستند، محرک های متفاوت باعث می شوند که ژن ها به سیستم عصبی پیام اشتباه ارسال کنند و سلول های خودی به عنوان موارد خطرناک شناسایی شوند. در این هنگام ، همانطور که سلول های T وظیفه حمله به عفونت ها یا بهبود زخم را برعهده دارند، به این محرک ها حمله می کنند. درنتیجه حمله سلول های T نوعی مواد شیمیایی در بدن تولید می شود که علت اصلی التهاب است.

فعالیت های خود ایمنی دستگاه دفاعی بدن باعث می شود تا سلول های پوستی بیش از حد مجاز تولید شوند. 21 تا 28 روز زمان لازم است تا سلول های پوستی جدید جایگزین سلول های قدیمی شوند. این مدت زمان در افراد مبتلا به پسوریازیس به 2 تا 6 روز کاهش پیدا می کند.

محرک هایی که سیستم دفاعی به آن ها واکنش نشان می دهد در بدن افراد متفاوت است، اما معمول ترین محرک ها شامل:
  • استرس و اضطراب؛
  • زخم های پوستی؛
  • ورود عفونت به بدن؛
  • تغییرات هورمونی.
مصرف این داروها ایجاد ضائده های پسوریازیس را تحریک می کند:
  • لیتیوم؛
  • داروهای ضد مالاریا؛
  • کوینیدین؛
  • ایندومتاسین.

بعضی از افراد معتقد هستند که آلرژی، رژیم های غذایی، و آب و هوا در ابتلا به پسوریازیس نقش دارند. اما هیچ شواهد علمی برای این نظریه وجود ندارد.

خوشبختانه بیماری پسوریازیس مسری نیست و نمی تواند به افراد دیگر منتقل شود. افرادی که از این مورد آگاه باشند، می توانند راحت تر در اجتماع حضور پیدا کنند.

زخم پسوریازیس

فاکتورهای خطرناک پسوریازیس

فاکتورهای متعددی وجود دارد که خطر پیشرفت بیماری پسوریازیس را بیشتر می کند.

این فاکتورها شامل:
  • ابتلا به بیماری های قلبی- عروقی و سندروم متابولیسم؛
  • آسیب وارد شدن به پوست؛
  • سابقه خانوادگی داشتن (یا ارثی بودن).

از هر 3 فردی که سابقه ارثی ابتلا به پسوریازیس داشته باشد، 1 نفر بیمار می شود. اگر یکی از والدین پسوریازیس داشته باشد، 10 درصد احتمال این وجود دارد که فرزندش هم بیمار شود. اگر پدر و مادر هر دو بیمار باشند، خطر بیمار شدن فرزندان تا 50 درصد افزایش می یابد.

رابطه های خانوادگی گویای ژنتیکی بودن این بیماری است. البته تا زمانی که فرد در معرض محرک های محیطی قرار نگیرد بیماری فعال نمی شود. متاسفانه ژن ابتلا به بیماری پسوریازیس در 10 درصد از افراد جامعه وجود دارد اما خوشبختانه تنها 2 تا 3 درصد این بیماری را نشان می دهند.

در جوانان ابتلا به پسوریازیس با گلو دردهای باکتریایی آغاز می شود. 2 تا 6 هفته پس از ابتلا به بیماری عفونت های دستگاه تنفسی یا گوش درد خود را نشان می دهند. بیماری هایی که برای دستگاه تنفسی ایجاد می شوند شامل گلو درد باکتریایی، آماس نایژه و آماس لوزه می باشد.

بیماری پسوریازیس تعداد برابری از زنان و مردان را بیمار می کند. ممکن است از هر سنی آغاز شود اما بیشتر در بین سنین 15 تا 35 سال دیده شده است. معمولا بیشتر افراد 28 سال نشانه های بیماری را نشان می دهند.

نشانه های این بیماری در 10 تا 15 درصد از نوجوانان کمتر از 10 سال دیده شده است.

تشخیص بیماری پسوریازیس

نمی توان با انجام آزمایش خون به فعالیت این بیماری پی برد.

حتما بخوانید : علت خارش بدن بعد از نزدیکی چیست و چه عواملی باعث این خارش میشود؟

تشخیص رودهنگام و از بین بردن نشانه های پسوریازیس می تواند تا حدودی به روند بهبود بیماری کمک کند. هنگامی که به پزشک مراجعه می کنید سئوالاتی درباره سابقه خانوادگی و نشانه هایی که مشاهده کرده اید می پرسد. پزشک از طریق بافت برداری پوست می تواند به فعالیت سایر شرایط بیماری زا، مانند اگزما، پی ببرد.

راه های درمان بیماری پسوریازیس

درصورتی که بیماری پسوریازیس تشخیص داده شود، نوبت به امر درمان می رسد. نوع پسوزیاریس و شدت آن بر انتخاب روش درمانی تاثیر می گذارد.

این بیماران باید همواره از مرطوب کننده استفاده کنند و مصرف داروهای اصلی خود را فراموش نکنند. خارش و سوزش تا حدودی با مرطوب کردن کم می شود و ممکن است حتی تعداد زخم ها و ضائده های پوستی هم کم شود.

داروهای پسوریازیس

داروهای متفاوتی برای درمان این بیماری تولید شده است؛ از داروهای تزریقی و موضعی گرفته تا داروهای زبانی.

با استفاده از این داروها می توان نشانه های بسیار خفیف این بیماری را از بین برد:
  • قطران ذغال سنگ: با مصرف این دارو درد ناشی از پسوریازیس، خارش و زخم در قسمت کف دست ها، کف پا و فرق سر را تا حدودی برطرف می کند. در صورت تجویز پزشک فرد باید دارو را به تنهایی یا همراه با سایر داروها مصرف کند.
  • کرم های هیدروکورتیزون: مصرف این کرم به کم کردن التهاب و بهبود خارش کمک می کند.
  • اسید سالیسیلیک: مصرف این دارو بیشتر در افرادی که به پسوریازیس فرق سر مبتلا هستند جواب می دهد و مقدار تورم را کم می کند.
  • عامل ضدخارش: داروهای کالامین، هیدروکورتیزون، کافور و مانتول در این دسته قرار می گیرند.

روش های درمانی موضعی

در این روش کرم به موضع مورد نظر زده می شود. اولین روش درمانی برای کند کردن سرعت رشد سلول های پوستی، کم کردن التهاب، و برطرف کردن خارش یا احساس نارضایتی، استفاده از کرم های موضعی است.

کرم های موضعی به دو دسته استروئیدی و غیراستروئیدی تقسیم می شوند و فرد با نسخه پزشک می تواند این دارو را خریداری کند. این داروها شامل:
  • استروئیدهای کورتیکو: قرن هاست که از این دارو برای درمان پسوریازیس استفاده می شود. استروئید دارای انواع مختلفی است: ژل، فوم، کرم، اسپری و روغن.
  • ویتامین D ترکیبی: باید داروی استروئیدی کورتیکو همراه با ویتامین D ترکیبی مصرف شود. با مصرف این دارو حالت ناهموار پلاک ها از بین می رود، سرعت رشد سلول های پوستی کم می شود و ضائده ها نابود می شوند.
  • رتینوئید: رتینوئید نوعی ویتامین A ترکیبی است که به بهبود پسوریازیس کمک می کند. این دارو سرعت رشد سلول های پوستی را کم کرده، قرمزی پوستی و احساس خارش را تا حدودی برطرف می کند. معمولا تجویز پزشک استفاده از داروی تارازوتن (نوعی رتینوئید موضعی) همراه با داروی استروئید کارتیکو است. گاهی اوقات استفاده از این دارو با گذراندن دوره های درمانی UVB همراه است.
  • کرم پیمکرولیموس و روغن تاکرولیموس: معمولا از این داروها برای درمان اگزما استفاده می شود اما برای درمان پسوریازیس معکوس و پلاک هم کاربرد دارد. این داروها همراه با داروهای استروئیدی مصرف می شوند.

روش های درمانی بدنی

روش های درمانی بدنی معمولا بر کل سیستم بدن تاثیر می گذارند و برای بیمارانی با پسوریازیس متوسط تا شدید و پسوریازیس سوریاتیک تجویز می شود. با مصرف این داروها جلوی رشد بیماری گرفته می شود و محرک ها تا حدودی بی تاثیر می شوند (یعنی دیگه محرک ها باعث تحریک بدن نمی شن).

  • ماده دارویی و زیستی: یک سری از داروها هستند که از پروتئین تشکیل می شوند. منشا تولید این داروها سلول های زنده است. سلول های T و پروتئین های سیستم دفاعی که منجر به ایجاد بیماری پسوریازیس و آماس سوریاتیک می شوند، توسط این سلول از بین می روند.

تا کنون تعداد 10 داروی زیستی توسط سازمان غذا و دارو آمریکا (FDA) به ثبت رسیده اند. این داروها شامل اتانرسپت، ایفلیکسیماب و آدالیموماب می شوند.

میزان کارایی داروهای زیستی بالا است و تعداد فوایدشان بیش از تعداد معایب است.

قیمت این داروها بسیار بالا است و بهتر است بیمار در این باره با مرکز بیمه خود صحبت کنید تا ببینید که این دارو را پوشش می دهند یا خیر.

  • متوترکسات: زمانی پزشک مصرف این دارو را تجویز می کند که بیماری پسوریازیس در شرایط بسیار حاد باشد، استفاده از سایر داروها کارساز نبوده باشد و فعالیت های روزانه فرد مختل شده باشد. برای درمان آماس پسوریازیس، پسوریازیس اریترودرمیک، پسوریازیس ناخن و پالموپلنتر از این دارو استفاده می شود.
  • سیکلوسپورین: معمولا زمانی که بیمار می خواهد عمل پیوند عضو را انجام دهد باید از این دارو استفاده کند تا ارگان پیوند زده شده توسط سیستم دفاعی پس زده نشود. بیمارانی که به پسوریازیس های زیر مبتلا هستند باید از این داروها استفاده کنند:
  1. پلاک؛
  2. خالدار؛
  3. اریترودرمیک؛
  4. پاسچولار؛
  5. پالموپلنتر.
  • رتینوئیدهای زبانی: بیمارانی که به پسوریازیس های حاد مبتلا هستند باید از نوعی دارو به نام اسیترتین استفاده کنند. با مصرف این دارو نشانه های بیماری در هر کجای بدن از بین می روند. اسیترتین بر میزان فعالیت های سیستم ایمنی تاثیری نمی گذارد و برای بیماران مبتلا به ویروس HIV موثر است.

این دارو بر بدن تمام بیماران پسوزیاریس، به جز بیماران مبتلا به پسوریازیس معکوس، عملکرد خوبی دارد.

داروهای بدون برچسب

درصورتی که با مصرف داروهای ثبت شده توسط FDA نتوان روندصعودی پیشرفت بیماری را کنترل کرد، یا شرایط دیگر بیمار استفاده از داروهای مشخصی را محدود کند، در این زمان تنها گزینه ای که برای پزشک باقی می ماند، داروهای بدون برچسب است.

داروهای بدون برچسب که برای درمان پسوریازیس به کار می روند شامل:

  • آزاتیوپراین؛
  • تیوگوانین 6؛
  • استرهای اسید فوماریک؛
  • هیدروکسورا؛
  • تاکرولیموس.

درمان پسوریازیس با نوردرمانی

در روش نوردرمانی تحت نظارت پزشک اشعه فرابنفش به پوست فرد تابیده می شود. زمانی که نور به سلول های بدن برسد، سرعت رشدشان را کم می کند، به تقویت سیستم ایمنی کمک می کند و در بهبود خارش پوست موثر است.

درصورتی که روش های درمانی اولیه موثر باشند می توان روش نوردرمانی را در خانه هم اجرا کرد.

برای این که کارایی این روش بیشتر شود، باید از قرص هایی به نام سولارن استفاده کنید.

درمان با روش نوردرمانی برای بیمارانی که سرطان پوست یا سلع دارند ممنوع است.

داروهای خانگی درمان پسوریازیس

درحقیقت غیرممکن است که بتوان جلوی ظاهر شدن نشانه های بیماری پسوریازیس را گرفت. راهکارهایی وجود دارد که با تبعیت از آن ها می توان خطر بروز نشانه ها را به حداقل ممکن رساند.

این راهکارها شامل:

  • سعی کنید با شرکت در کلاس های یوگا، انجام ورزش های روزانه، و مصرف دارو میزان استرس خود را کم کنید؛
  • رژیم های غذایی مناسب و متعادلی را برای خود انتخاب کنید و اجازه ندهید که وزنتان بیش از حد مجاز شود؛
  • محرک های غذایی را شناسایی و مصرفشان را محدود کنید؛
  • به گروه های حامی بیماری پسوریازیس بپیوندید و تجربیات خود را با افراد دیگر به اشتراک بگذارید؛
  • سیگار کشیدن و مصرف نوشیدنی های حاوی الکل را فراموش کنید.

با توجه به روش های خانگی می توان خارش پوست را تا حدودی کم کرد:

  • پوست تان را همواره مرطوب نگه دارید. بهتر است در این باره با متخصص بیماری های پوستی مشورت کنید تا دارویی مناسب را پیشنهاد کند.
  • برای 10 دقیقه دوش آب سرد بگیرید. دوش آب گرم باعث خشک شدگی پوست می شود.

فرد مبتلا به پسوریازیس شرایط خاصی را تجربه می کند، احساس منزوی بودن می کند و به راحتی نمی تواند در جمع حاضر شود. روش های زیادی برای کنترل نشانه های بیماری وجود دارد و می توان تا حدودی فعالیت های سیستم ایمنی را بهبود ببخشید.

هشدار:

مقالات پزشکی و سلامتی دکتر چک تنها جنبه اطلاع رسانی کلی درباره یک بیماری را دارند و توصیه پزشکی و درمانی خودسرانه تلقی نمی شوند. لذا اگر مشکل یا بیماری خاصی دارید مراجعه حضوری به پزشک متخصص جهت ویزیت و درمان ضروری می باشد.

همچنین اگر نیاز فوری به گفتگو و مشاوره با پزشک متخصص دارید، ما سامانه مشاوره آنلاین پزشکی پزشک لاین را به شما پیشنهاد می کنیم.

نظرات کاربران بدون دیدگاه

افزودن نظر